به گزارش کردپرس، سفر تام باراک به عراق و اقلیم کردستان، تنها یک سلسله دیدار دیپلماتیک نبود؛ بلکه نحوه و محل دیدارهای او با رهبران کرد، پیام‌های سیاسی متفاوتی را درباره نگاه واشنگتن به بغداد، اربیل و کردهای سوریه آشکار کرد.
تام باراک، فرستاده ویژه دونالد ترامپ، در جریان سفر اخیر خود به عراق و اقلیم کردستان، دیدارهایی جداگانه با رهبران دو حزب اصلی کردستان عراق انجام داد؛ دیدارهایی که تفاوت در محل برگزاری و ترکیب حاضران در آن‌ها، مورد توجه قرار گرفته است.
باراک در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد «به نمایندگی از رئیس‌جمهور آمریکا» با بافل طالبانی و قباد طالبانی دیدار کرده است. این دیدار در بغداد انجام شد؛ موضوعی که از نگاه برخی تحلیلگران نشان‌دهنده تلاش واشنگتن برای قرار دادن روابط با اتحادیه میهنی کردستان در چارچوب مناسبات رسمی با دولت مرکزی عراق است.
باراک در این پیام بر «شراکت قوی و سودمند آمریکا و عراق» و «دوستی پایدار با اقلیم کردستان» تأکید کرد و از نقش رهبران اتحادیه میهنی در کمک به حفظ حاکمیت عراق سخن گفت.
در مقابل، فرستاده ویژه آمریکا برای دیدار با رهبران حزب دموکرات کردستان به اربیل رفت و با مسعود بارزانی، مسرور بارزانی و نچیروان بارزانی دیدار کرد.
باراک پس از این دیدارها اعلام کرد گفت‌وگوها بر حمایت از «عراقی باثبات، دارای حاکمیت و برخوردار از رفاه» و همچنین فرصت‌های جدید در حوزه انرژی، اقتصاد و روابط اربیل–بغداد متمرکز بوده است.
اما مهم‌ترین نکته این دیدارها، حضور مظلوم عبدی، مشهور به مظلوم کوبانی، در نشست باراک با نچیروان بارزانی بود؛ حضوری که برخلاف پیام‌های منتشرشده از سوی مقام آمریکایی، به‌طور رسمی مورد اشاره قرار نگرفت.
این سکوت در حالی قابل توجه است که مظلوم عبدی یکی از اصلی‌ترین شرکای نظامی آمریکا در سوریه محسوب می‌شود و آینده نیروهای کرد سوریه، پس از تحولات اخیر منطقه و تلاش‌ها برای بازتعریف مناسبات امنیتی در شمال‌شرق سوریه، به یکی از موضوعات حساس سیاست آمریکا تبدیل شده است.
ترکیب این دیدارها نشان می‌دهد واشنگتن تلاش دارد هم‌زمان چند مسیر را مدیریت کند: حفظ شراکت راهبردی با بغداد، تقویت روابط سنتی با اقلیم کردستان و در عین حال ادامه ارتباط با نیروهای کرد سوریه؛ اما بدون آنکه نقش این نیروها را در سطح علنی و رسمی برجسته کند.
از همین رو، برخی ناظران معتقدند نحوه تنظیم پیام‌های باراک در شبکه‌های اجتماعی، به اندازه خود دیدارها اهمیت دارد؛ پیام‌هایی که در آن‌ها بر عراق، حاکمیت، انرژی و روابط اربیل–بغداد تأکید شده، اما اشاره‌ای مستقیم به پرونده کردهای سوریه دیده نمی‌شود؛ حتی در شرایطی که مظلوم کوبانی در یکی از مهم‌ترین نشست‌های او حضور داشته است.